Το υπόβαθρο στην υπόθεση του εκατομμυριούχου προέδρου της ΓΣΣΕ
Ο εργατοπατέρας Γιάννης Παναγόπουλος, και ισόβιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ, μπήκε στο στόχαστρο των δικαστικών αρχών από το Φεβρουάριο του 2026, όταν έζεχναν πλέον τα σκάνδαλα της κυβέρνησης: ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές έγκλημα στα Τέμπη, Πύλος, Βιολάντα, Χίος και την επιχείρηση συγκάλυψής τους. Μετά από πόρισμα της ανεξάρτητης Αρχής για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος δεσμεύτηκαν οι τραπεζικοί λογαριασμοί και ένα ακίνητο του Γιάννη Παναγόπουλου. Ο οικονομικός εισαγγελέας ερευνά δύο κακουργήματα: α) υπεξαίρεση 2,1 εκατ. € και β) ξέπλυμα μαύρου χρήματος από κατάχρηση κονδυλίων που προορίζονταν για εκπαιδευτικά προγράμματα κατάρτισης ανέργων από τα Ινστιτούτα της ΓΣΕΕ. Επίσης, με παρέμβαση του εισαγγελέα εφετών, ο φάκελος επέστρεψε, για να ερευνηθεί αν ο Παναγόπουλος, ως πρόεδρος ινστιτούτων της ΓΣΕΕ, υποχρεούται σε κατάθεση δήλωσης «πόθεν έσχες» για ποσό 3,2 εκ. € αντί της αρχειοθέτησης που είχε αποφασίσει η εισαγγελία πρωτοδικών.
Με τον πόλεμο που ξεκίνησαν ΗΠΑ & Ισραήλ στο Ιράν και την εμπλοκή της χώρας μας, το θέμα μπορεί να μην είναι πια στην επικαιρότητα, αλλά παραμένει κρίσιμο για το συνδικαλιστικό κίνημα. Δυσφημεί και εκθέτει τον κλάδο μας, εργαζόμενους και συνταξιούχους στην Εθνική Τράπεζα και οφείλουμε να πάρουμε θέση, ειδικά και μετά την επανεκλογή του Γ. Παναγόπουλου ως προέδρου της ΓΣΕΕ με τις ψήφους ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, και μιας παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ κατά το πρόσφατο συνέδριο της συνομοσπονδίας.
Μπορεί η κυβέρνηση της Ν.Δ. να επιδίωκε να στρέψει αλλού το ενδιαφέρον με τις διώξεις των 11 βουλευτών από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και το πλαστό πτυχίο του υφυπουργού Λαζαρίδη, ισχυριζόμενη ότι η διαφθορά βρίσκεται και στους κόλπους και των άλλων κομμάτων, ελπίζοντας να συμψηφιστούν τα δικά της σκάνδαλα, το πρόβλημα όμως είναι πραγματικό.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα ελέγχονται 5 ακόμα φυσικά πρόσωπα και η έρευνα για τη διασπάθιση εθνικών και ευρωπαϊκών κονδυλίων αφορά και υπουργούς και παντός καιρού κολλητούς: Την πρώην γενική γραμματέα του υπουργείου Εργασίας Άννα Στρατινάκη και τον σύντροφό της Ανδρέα Γεωργίου, που περιλαμβάνεται στους 5, τον τότε αρμόδιο υπουργό Εργασίας Κωστή Χατζηδάκη, την νυν υπουργό Εργασίας Νίκη Κεραμέως, τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Νίκο Παπαθανάση, τον τότε γραμματέα ΕΣΠΑ Δημήτρη Σκάλκο, αλλά και την τότε ειδική γραμματέα διαχείρισης προγραμμάτων Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου (ΕΚΤ) και νυν επικεφαλής της Οργανικής Μονάδας Οικονομικής Πολιτικής της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδας στην ΕΕ, Νίκη Δανδόλου.
Όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι όχι μόνο με μια κακοδιαχείριση που αφορά στενά τη ΓΣΕΕ και τον πρόεδρό της, αλλά με ένα θεσμικό πλαίσιο που τη διευκόλυνε και πολιτικές αποφάσεις υπουργών της κυβέρνησης που επέτρεπαν – ή και συντόνιζαν;- πάρτι εκατομμυρίων ευρώ με ευρωπαϊκούς και εθνικούς πόρους. Εξ ου και η στήριξη από τον Άδωνι Γεωργιάδη.
Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι της Εθνικής Τράπεζας πρέπει να τοποθετηθούμε για αυτό το πλαίσιο και να διαχωριστούμε από τον συνδικαλισμό που αποτελεί πλευρά του πολιτικού συστήματος σε επαφή με δίκτυα διαπλοκών και διαφθοράς και χρήσιμο εργαλείο για να περνούν τα σχέδια εργοδοτών και των κυβερνήσεων που τους υπηρετούν.
Ένα συνδικαλισμό που δεν υπηρετείται μόνο από τον Παναγόπουλο, αλλά και από πλήθος εργατοπατέρων, και πατά πάνω στο ίδιο μοντέλο που, από την ίδρυσή μας οι 2 κινήσεις των εν ενεργεία και των συνταξιούχων της Εθνικής Τράπεζας, καταγγέλλουμε και χαρακτηρίζουμε γραφειοκρατικό, εργοδοτικό, κυβερνητικό, και αστικοποιημένο.
Που ζει, βασιλεύει και κάνει κουμάντο και στον κλάδο μας, αλλά και σε άλλους κρίσιμους κλάδους που καθορίζουν τη στάση του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος και τις πλειοψηφίες σε Ομοσπονδίες και τη ΓΣΕΕ εξαιτίας του χαμηλού ποσοστού συνδικαλισμένων στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα πλην Τραπεζών, πρώην ΔΕΚΟ, κλπ.
Το πρόβλημα βρίσκεται και στα «νόμιμα»
Ο Παναγόπουλος μπήκε στην Εθνική Τράπεζα στο 1974 και άρχισε να συνδικαλίζεται μέσα από την ΠΑΣΚΕ. Γρήγορα πήρε απόσπαση στον ΣΥΕΤΕ και στην ΟΤΟΕ. Είναι μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΕ από το 1998, και πρόεδρός της από το 2006, δηλαδή έχει να δουλέψει σχεδόν 50 χρόνια. Αν και 72 ετών, συνεχίζει να εμφανίζεται ως εργαζόμενος και επιμένει να μην συνταξιοδοτείται ύστερα από 52 χρόνια ένσημα.
Γιατί άραγε;
Για τη δόξα, για τα λεφτά ή εκτελεί χρήσιμες για το σύστημα υπηρεσίες; Ή για όλα αυτά;
Επίσης μισθοδοτείται από την Εθνική με τον ανώτατο βαθμό του Διευθυντή Α΄. Θυμόμαστε ότι η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας ΟΤΟΕ-Τραπεζών προέβλεπε την ακώλυτη μισθολογική προαγωγή των Συνδικαλιστών. Εμείς διαφωνούσαμε. Οι άλλες παρατάξεις βολεύονταν. Έτσι υπολογίζεται ότι οι ετήσιες μισθολογικές απολαβές του είναι 120.000 €.
Επίσης, θυμίζουμε ότι εισέπραττε επιπρόσθετη αποζημίωση τα προηγούμενα χρόνια ως μέλος της διοίκησης της Εθνικής Τράπεζας (ενδεικτικά, το 2011 ήταν 112.000 €). Διατηρήθηκε στη θέση του από τις διοικήσεις Καρατζά, Αράπογλου, Φραγκιαδάκη, Μυλωνά, Αφότου η Εθνική πέρασε ολοκληρωτικά με τα μνημόνια των κυβερνήσεων Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ σε ξένα επενδυτικά κεφάλαια, ο Παναγόπουλος, όπως και οι άλλοι συνδικαλιστές που ήταν «εκπρόσωποι των εργαζομένων» στο ΔΣ της Τράπεζας, έπαψε να είναι μέλος της διοίκησης της Εθνικής. Τώρα, επί Μυλωνά, τού έχει απομείνει ο παχυλός μισθός και ένα δωρεάν πολυτελές αυτοκίνητο.
Επίσης, εισέπραττε ή εισπράττει ακόμα και άλλες τακτικές και έκτακτες αποζημιώσεις από συμμετοχές στο Προεδρείο της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ), στην Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και στην ΟΚΕ της Ελλάδας.
Όλα αυτά ήταν νόμιμα (!!). Έχοντας τη συναίνεση του συνδικαλιστικού κινήματος το οποίο εκπροσωπούσε και εκπροσωπεί για:
● Τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που πέρασαν στην Εθνική. Την σταδιακή αντικατάσταση των μόνιμων εργαζόμενων από ενοικιαζόμενους, με την εισβολή των εργολαβικών δουλεμπορικών εταιρειών για τις οποίες οι συνδικαλιστές πανηγύριζαν.
● Την διάλυση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας, με την υπαγωγή των εργαζόμενων της ΕΤΕ στον ΕΦΚΑ και το ΕΤΕΑΕΠ και τη διάλυση του ΛΕΠΕΤΕ.
● Την αποδοχή των μνημονίων και με το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα. Μνημόνια που χάρισαν στις τράπεζες χρήματα που πληρώνουμε ακόμα μέσω των φόρων για την εξόφληση του δημόσιου χρέους, ενώ αυτές ανήκουν πλέον σε ξένους ομίλους. Έτσι και η Εθνική επί Παναγόπουλου πέρασε από τον έλεγχο του δημοσίου σε επενδυτές του εξωτερικού όπως και η διοίκησή της.
● Το πέρασμα όλων των περιουσιακών στοιχείων της Εθνικής και των θυγατρικών της με την ιδιωτικοποίηση σε ιδιωτικές πολυεθνικές επιχειρήσεις.
● Την εκχώρηση δανείων και των υποθηκών τους σε άγνωστης προέλευσης servicers.
Αλλά βέβαια όταν έχει ανοίξει η όρεξη, ο πάτος δεν έχει τέρμα.
Λεφτά μπορεί να μην υπάρχουν για αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας, αλλά υπάρχει πακτωλός για μπίζνες με τους «κοινωνικούς» εταίρους (ΓΣΕΕ, ΓΣΕΒΕ, ΕΣΕΕ, ΣΕΤΕ, ΣΕΒ). Προγράμματα voucher, προγράμματα κοινωφελούς εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας, κατάρτιση, πιστοποιήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα.
Η διαχείριση κονδυλίων ύψους 73 εκατομμυρίων € σε πέντε χρόνια (!) από έξι εταιρείες που εμπλέκονται στα προγράμματα κατάρτισης της ΓΣΕΕ και από τον πρόεδρό της είναι από μόνη της ένα σκάνδαλο!
Ο Παναγόπουλος και η παράταξή του, η ΠΑΣΚΕ, μαζί με τη ΔΑΚΕ, μετέτρεψε τη ΓΣΕΕ σε ΓΣΕΕ Α.Ε., στήνοντας μηχανισμούς και Ι.Ε.Κ. για να εισπράττονται κονδύλια. Η επιχειρηματική λειτουργία της ΓΣΕΕ Α.Ε. υπήρξε κερδοφόρα και για την ίδια και για τον πρόεδρο της. Όταν ασπάζεσαι τους νόμους της αγοράς, την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρήσεων, τότε εφαρμόζεις αυτό το μοντέλο και στην λειτουργία της ΓΣΕΕ με τη συναίνεση της δικής σου παράταξης και των άλλων κυρίαρχων παρατάξεων.
Ο Γ. Παναγόπουλος, που ενώ οι κυβερνήσεις αλλάζουν, ο ίδιος παραμένει πρόεδρος της ΓΣΕΕ, δεν δρα μόνος του! Αποτελεί την εμπροσθοφυλακή της ΠΑΣΚΕ που στο πρόσφατο συνέδριο της ΓΣΕΕ τον στήριξε και τον ανέδειξε πάλι στην πρώτη γραμμή.
Συνεργάζεται με όλες τις κυρίαρχες παρατάξεις (των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κ.α.) που συγκροτούν την συνδικαλιστική αριστοκρατία της ΓΣΕΕ. Όλοι τους ευθύνονται για αυτή την σήψη.
Η υπόθεση αυτή αποτελεί ένα ακόμα σκάνδαλο και για την κυβέρνηση. Εξάλλου, δεν είναι πρώτη φορά που αποκαλύπτεται ότι τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης είναι εργαλεία εκμετάλλευσης και άγριας κερδοσκοπίας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το σκάνδαλο Βρούτση «Σκόιλ Ελικίκου» για τα ΚΕΚ το 2020.
● Η ΓΣΕΕ εδώ και δεκαετίες είναι πλήρως εξαρτημένη από τις οικονομικές πηγές του συστήματος. Ο πρόεδρος της και οι κλίκες των κυρίαρχων παρατάξεων που λυμαίνονται τα κρατικά και ευρωπαϊκά κονδύλια, δεν είναι απλώς κάποια λαμόγια, αλλά η έκφραση και το αποτέλεσμα της πλήρους υποταγής της ΓΣΕΕ στα κυρίαρχα δόγματα για «ανταγωνιστικότητα» και «ανάπτυξη».
● Είναι η ΓΣΕΕ με τον πρόεδρο της που υπέγραψε την πρόσφατη ΕΓΣΣΕ - η οποία φαλκιδεύει μισθούς, ωράριο, εργασιακές σχέσεις και οργανώνει μαζί με την κυβέρνηση, το κράτος και την εργοδοσία, νέο χτύπημα στο εργατικό κίνημα μέσα από την λεγόμενη «κοινωνική συμφωνία» που αποτελεί νέο αντεργατικό μνημόνιο- και καμαρώνει για αυτήν στις φωτογραφίες με την Κεραμέως.
● Είναι η ΓΣΣΕ που εφάρμοσε τις νέες μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις, αντί να τις καταδικάσει. Που κάνει μπίζνες πάνω στην ανεργία, πρωτοστατεί στο μοντέλο των «mini-jobs» και στην κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, παρουσιάζοντας ότι προσφέρει «κοινωφελές έργο».
● Είναι η ΓΣΕΕ των κλειστών γραφειοκρατικών δομών που υπηρετεί την αποκλιμάκωση των αγώνων, που αποτελεί συνειδητή βαλβίδα εκτόνωσης της εργατικής πάλης.
● Είναι η ΓΣΕΕ που, όταν καταργήθηκε το 8ωρο και παραδόθηκε η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στο κράτος και στον ΣΕΒ, είπε πως «οι απεργίες έχουν φάει τα ψωμιά τους».
● Είναι η ΓΣΕΕ που στα Τέμπη επιχείρησε να καλύψει την κυβέρνηση, την εγκληματική Hellenic Train και τις δολοφονικές ιδιωτικοποιήσεις.
● Είναι η ΓΣΕΕ που δεν έκανε τίποτα για τη Βιολάντα και για όλους τους νεκρούς και τις νεκρές εργάτριες από τα εργοδοτικά εγκλήματα.
● Είναι η ΓΣΕΕ του «κοινωνικού εταιρισμού», που έδωσε όρκους πίστης στην ΕΕ, που υπέταξε τα πάντα στη λογική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων.
Δεν είναι όμως μόνο η ΓΣΕΕ.
Με παρόμοιο προσανατολισμό λειτουργούν ο ΣΥΕΤΕ, η ΟΤΟΕ, ο ΣΣΕΤΕ η ΟΣΤΟΕ και όλες τις παρατάξεις του εργοδοτικού-κυβερνητικού και ενσωματωμένου στο σύστημα συνδικαλισμού. Τα φαινόμενα εκφυλισμού που βλέπουμε δυσφημούν το συνδικαλιστικό κίνημα και διώχνουν τους εργαζόμενους αντί να τους συσπειρώνουν.
Ο δρόμος για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας ως εργαζόμενοι και συνταξιούχοι απαιτεί να ξεκόψουμε από αυτού του τύπου το συνδικαλισμό και να διαλέξουμε το δρόμο της διεκδίκησης όσων μας ανήκουν και μας αναλογούν χωρίς πάτρωνες, μοιρολατρία και ανάθεση.
Με ένα ταξικό αγωνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα που θα λειτουργεί με εργατική δημοκρατία, ουσιαστικό ρόλο στις διαδικασίες βάσης και τις συνελεύσεις, χωρίς μεσάζοντες τους ειδικούς και επαΐοντες του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού.
Μόνο έτσι μπορούμε, όχι μόνο να αποτρέψουμε την αφαίρεση των όποιων κατακτήσεων έχουν απομείνει, αλλά να πάρουμε πίσω τα κλεμμένα και να ανοίξουμε το δρόμο για νέες κατακτήσεις σε μισθούς, συντάξεις, ασφάλιση, υγεία. Ένα κόσμο καλύτερο που θα χωρά και θα φροντίζει όλες και όλους.
Ιούνιος 2026
