Επαναπρόσληψη απολυμένου ενοικιαζόμενου συναδέλφου

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΝΕΙΖΟΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

Αρ. Διατ. Μ.Π.Αθηνών 437 /30-11-2012 , Α.Μ. 29328 , Ειδ.Αρ. 6162

Web:  sydaptt.net    Email:  sydaptt@gmail.com

11-12-2013

Συνάδελφοι, -ισσες,

Η Εθνική Τράπεζα ανακοινώνει κέρδη για το πρώτο εννεάμηνο του 2013 (262 εκ. ευρώ), έχει εισπράξει γιγαντιαία επιχορήγηση από το κράτος (9 δισ ανακεφαλαιοποίηση 2013), ξοδεύει μεγάλα ποσά για να εκδιώξει τμήμα του τακτικού προσωπικού της (εθελουσία, κόστος 100 εκ ευρώ),  αλλά  προσπαθεί να κάνει εξοικονόμηση μέσω απολύσεων ενοικιαζόμενων εργαζόμενων (των 600 ευρώ/μήνα);

Είναι τουλάχιστον σαδιστικό να απολύονται συνάδελφοι που υπηρετούν με απόλυτη ευσυνειδησία και εργατικότητα την Τράπεζα επί σειρά ετών, που έχουν κερδίσει βραβεία για την κατάρτιση και τον επαγγελματισμό τους και που η εργασία τους είναι το μόνο μέσο επιβίωσης.

 Συνάδελφοι, -ισσες,

 Ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δίνεται. Μετά τις παρεμβάσεις, τις επιτυχημένες αγωνιστικές κινητοποιήσεις, τις παραστάσεις διαμαρτυρίας κερδίσαμε την επαναπρόσληψη μίας απολυμένης συναδέλφου ενώ έχουν γίνει προτάσεις για εργασία και σε άλλους εξ αυτών. Μια οικογένεια δεν θα καταδικαστεί στην φτώχεια, μια εργαζόμενη δεν θα οδηγηθεί στον Kαιάδα της ανεργίας και όλοι μας έχουμε λόγο να αισιοδοξούμε.

 Κάθε νέα απόλυση σημαίνει εντονότερους έως εξοντωτικούς ρυθμούς δουλειάς για όσους μένουν, με το άγχος και την αγωνία για το αύριο να φτάνουν στα άκρα. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε αναλώσιμοι.

 Έχουμε την υποχρέωση να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας σαν εργαζόμενοι, αυτά που κερδήθηκαν από τις προηγούμενες γενιές εργαζομένων ακόμα και με αιματηρούς αγώνες. Δεν θα είμαστε η χαμένη γενιά, θα είμαστε η γενιά που παλεύει και θα νικήσει.

 Συνεχίζουμε τον αγώνα μας μέχρι να επαναπροσληφθεί και ο τελευταίος ενοικιαζόμενος εργαζόμενος.

  

Το Δ.Σ.

του Συλλόγου Δανειζομένου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα

Συνεδρίαση ΔΣ ΣΥΕΤΕ

Τηv Τετάρτη 11/12 και Πέμπτη 12/12/2013 και ώρα 9.00 π.μ. θα γίνει ολομέλεια του ΔΣ του ΣΥΕΤΕ, με τα εξής θέματα ημερήσιας διάταξης:

1.-     Συνδικαλιστικές εξελίξεις

2.-     Παρουσίαση ημερολογίου ΣΥΕΤΕ στο κτήριο Μελά (12/12/2013)

3.-     Οικονομικά

4.-     Νέα μέλη

Επιστολή προς το ΔΣ του ΣΥΕΤΕ για τη στάση του Δ/ντή Δικτύου ΣΤ'

Σήμερα, 6-12-2012, αποστείλαμε επιστολή προς το ΔΣ του ΣΥΕΤΕ σχετικά με την απαράδεκτη στάση του κ. Καντζέλη, διευθυντή δικτύου ΣΤ’, απέναντι σε συναδέλφους αλλά και εκλεγμένους συνδικαλιστές. Ο κος Κάντζέλης ζήτησε με γραπτό του μήνυμα στις 21-11 από τους δ/ντές καταστημάτων της δ/νσης ευθύνης του τα στοιχεία των στελεχών και υπαλλήλων που απασχολούνται στα επενδυτικά προϊόντα και που στα καταστήματά τους είχε επιτευχθεί πολύ μικρό ή μηδενικό αποτέλεσμα στον αντίστοιχο στόχο.

Μέλος του ΔΣ του ΣΥΕΤΕ, που τυγχάνει και Γενικός Σύμβουλος της ΟΤΟΕ, επιχείρησε να επικοινωνήσει με τον διευθυντή, ρωτώντας για ποιο λόγο γίνονταν απαιτητά τα στοιχεία των συναδέλφων. Ωστόσο, παρά τα δύο τηλεφωνήματα καθώς και τις δύο γραπτές απευθύνσεις, ο ο κύριος Καντζέλης έχει παραλείψει μέχρι και σήμερα (δηλ. 15 μέρες μετά) να ανταποκριθεί στα ερωτήματα της εκπροσώπου μας.  

Τα παραπάνω δυστυχώς, επιβεβαιώνουν κάτι που έχει συζητηθεί πολλάκις στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΣΥΕΤΕ με αφορμή και παλιότερες καταγγελίες συναδέλφων για τον ίδιο δ/ντή : ότι ο κύριος Καντζέλης αδιαφορεί για τα δικαιώματα των εργαζομένων και περιφρονεί μέχρι και τους εκλεγμένους εκπροσώπους τους. Ζητήσαμε γι αυτό να τοποθετηθεί δημόσια σύσσωμος ο Σύλλογος και να καταγγείλει παρόμοιες αυταρχικές συμπεριφορές. 

Αλήθεια, η Τράπεζα τέτοιες εντολές έχει δώσει στα στελέχη της; Να αδιαφορούν και να μην επικοινωνούν με τους εκπροσώπους του Συλλόγου; 

Το Εργ. Κέντρο Σάμου καταγγέλει εφοπλιστές και κυβέρνηση για την απαράδεκτη κατάσταση στο νομό

Η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Σάμου καταγγέλλει την εταιρεία ΝΕΛ αλλά και το ΥΕΝ για την απαράδεκτη κατάσταση των συγκοινωνιών στον Νομό μας.

Εφοπλιστές και κυβέρνηση με βάση τον κανονισμό 3577/92 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την πλήρη απελευθέρωση της δράσης του εφοπλιστικού κεφαλαίου και τους νόμους προσαρμογής σε αυτόν τον κανονισμό που ψήφισαν, έχουν μετατρέψει το Αιγαίο σε άσυλο της εφοπλιστικής ασυδοσίας.

Δρομολογούν πλοία, όποτε και όταν θέλουν. Την Παρασκευή 29 του Νοέμβρη δρομολόγησαν στην γραμμή το πλοίο "ΘΕΟΦΙΛΟΣ" που ήταν παροπλισμένο εδώ και ένα χρόνο. Το αποτέλεσμα ήταν να μην μπορέσει να κάνει ούτε ένα δρομολόγιο.

Τα προβλήματα που αντιμετώπισε ήταν πολλά. Ήταν όμως αναμενόμενο, γιατί η εταιρεία ΝΕΛ με την άδεια του ΥΕΝ, το επαναδρομολόγησε χωρίς εργασίες συντήρησης προκειμένου να αντικαταστήσει το πλοίο "ΜΥΤΙΛΗΝΗ". Το πλοίο ξεκίνησε με καθυστέρηση, η τροφοδοσία καυσίμων έγινε μετά την επιβίβαση, υπήρχαν καυσαέρια στο χώρο των επιβατών, οι τουαλέτες δεν λειτουργούσαν και η ταχύτητα του ήταν μικρή (βλάβη στη μηχανή;).

Το ΥΕΝ βέβαια δεν το ενδιαφέρει η ασφάλεια και η ταλαιπωρία των επιβατών. Το ενδιαφέρει το συμφέρον - κέρδη των εφοπλιστών και η ανταγωνιστικότητα πάνω απ όλα. Αυτή είναι μια κατάσταση που την βιώνουμε χειμώνα-καλοκαίρι. Την ίδια κατάσταση βιώνουν και οι ναυτεργάτες που είναι απλήρωτοι και άνεργοι.

Για όλη αυτή την ταλαιπωρία που μας προσφέρουν δεν τους έφταναν τα πανάκριβα εισιτήρια αλλά είχαμε και αύξηση σ’ αυτά.

Διεκδικούμε:

· Καθημερινά δρομολόγια από και προς Πειραιά, χειμώνα - καλοκαίρι.

· Σύνδεση των νησιών μας με την Βόρεια και ηπειρωτική Ελλάδα και μεταξύ τους, με δρομολόγηση σύγχρονων και ασφαλών πλοίων.

· Μείωση 50% των εισιτηρίων.

· Να καταργηθεί ο κανονισμός 3577/92, ο νόμος Παπουτσή 2932/2001, καθώς και όλοι οι μετέπειτα νόμοι που απελευθερώνουν τις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες και καταργούν το καμποτάζ.

· Δημιουργία ενιαίου, αποκλειστικά Δημόσιου, φορέα συγκοινωνιών (αεροπορικών και ακτοπλοϊκών), που δεν θα υπηρετεί το εφοπλιστικό κέρδος, αλλά θα ικανοποιεί τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και οι θαλάσσιες και εναέριες μεταφορές θα αποτελούν κοινωνικό αγαθό.

· Αποκλειστικά κρατικά λιμάνια, σύγχρονα και ασφαλή, με δημιουργία ή εκσυγχρονισμό των αναγκαίων υποδομών και των λιμενικών εγκαταστάσεων.

· Ουσιαστικοί έλεγχοι αξιοπλοΐας με την συμμετοχή εκπροσώπων του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και λήψη αυστηρών μέτρων για την ασφάλεια και προστασία της ζωής στη θάλασσα. Όχι άλλα ΣΑΜΑΙΝΑ.

Για την Διοίκηση

Η Πρόεδρος                   Ο Γ. Γραμματέας

Βασιλική Βρυνιώτη            Μανώλης Νεοφώτιστος

Δελτίο Τύπου της απεργιακής επιτροπής εργαζομένων ΕΚΠΑ - 3-12-2013

Δελτίο Τύπου σχετικά με τη διάψευση των δηλώσεων Σακκάτου

Η απεργιακή επιτροπή των εργαζομένων του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Ζ. Τριγάζης, Μ. Παπαστεφανάκης και Κ. Μπάσιος διαψεύδουν κατηγορηματικά τις δηλώσεις του  κ. Σακκάτου ότι το 40-50% των διοικητικών υπαλλήλων έχει προσέλθει στους χώρους εργασίας του. Πρόκειται περί μίας προφανέστατα ψευδούς είδησης που στόχο έχει να σπάσει το απεργιακό μέτωπο των εργαζομένων και να δημιουργήσει σύγχυση στους απεργούς, τους φοιτητές, και τους διδάσκοντες.

Η απόφαση για τη συνέχιση της απεργίας πάρθηκε στις 28/11 από τη μαζικότερη Γενική Συνέλευση που έχει πραγματοποιηθεί από την αρχή των κινητοποιήσεων με συντριπτική πλειοψηφία.

Στη Γενική Συνέλευση κατατέθηκαν δύο προτάσεις: η πρώτη, του προεδρείου του ΔΣ που έθετε ζήτημα αποδοχής ή μη της πρότασης του υπουργού συνολικά, ως προς όλα τα σημεία, και η δεύτερη, της Απεργιακής Επιτροπής που προέβλεπε, σε ό,τι αφορά τη διαδικασία αποσαφήνισης των σημείων της πρότασης, τη σύσταση 12μελούς επιτροπής αποτελούμενης από μέλη του ΔΣ όλων των παρατάξεων (4), μέλη της Απεργιακής Επιτροπής (2) και εργαζόμενους από όλες τις κατηγορίες που αφορούν τα διάφορα σημεία της πρότασης του υπουργού (6).

Τα ψηφοδέλτια που είχε προετοιμάσει το προεδρείο του Δ.Σ. του Συλλόγου δεν αντιστοιχούσαν στις προτάσεις που κατατέθηκαν προς ψήφιση, καθώς το ένα ανέφερε «ΝΑΙ στην πρόταση της Συγκλήτου για Ανοιχτό Πανεπιστήμιο» (σημειώνουμε ότι δεν υπήρχε πρόταση Συγκλήτου, αλλά πρόταση υπουργού), το δεύτερο «Συνέχιση της απεργίας» και το τρίτο ήταν λευκό (εκεί θα μπορούσαν να σημειωθούν «άλλες προτάσεις»).

Το προεδρείο του ΔΣ, αναγνωρίζοντας την αναντιστοιχία των ψηφοδελτίων με τις προτάσεις, απέσυρε την πρότασή του για ψηφοφορία με κάλπη στη συγκεκριμένη ΓΣ και επανήλθε με νέα, με την οποία πρότεινε να προκηρυχθεί 24ωρη απεργία για την επόμενη μέρα, Παρασκευή, 29/11, οπότε και να πραγματοποιηθεί η μυστική ψηφοφορία.

Τέθηκε στο σώμα η πρόταση αυτή, καθώς και η πρόταση της Απεργιακής Επιτροπής για σύσταση 12μελούς επιτροπής για συνάντηση με τον υπουργό και προκήρυξη τριών 24ωρων απεργιών Παρασκευή, 29/11, Δευτέρα, 2/12, και Τρίτη, 3/12, με νέα ΓΣ τότε, εκτός εάν υπήρχαν εξελίξεις νωρίτερα.

Όπως προέβλεπαν και οι δύο προτάσεις, έγινε ψηφοφορία διά ανάτασης της χειρός και το σώμα με συντριπτική πλειοψηφία επέλεξε τη δεύτερη πρόταση.

Ο κ. Σακκάτος αποδέχτηκε την απόφαση της Γ.Σ. όπως αποδεικνύουν οι δηλώσεις του μετά τη λήξη της στα ΜΜΕ (http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=254229&catid=3).

Ακολούθησαν οι αιτιάσεις του υπουργού περί κλοπής της κάλπης, οι οποίες είναι ψευδείς.

Είναι σαφές ότι το προεδρείο του Δ.Σ. έχει έλθει σε συμφωνία «κάτω από το τραπέζι» με το Υπουργείο αναλαμβάνοντας το έργο της απεργοσπασίας με αντάλλαγμα τη σωτηρία του μηχανισμού του. Το πελατειακό κράτος των κομματικών-κυβερνητικών συνδικαλιστικών παρατάξεων προσπαθεί να επιβιώσει όχι πια μέσα από τη φάμπρικα των προσλήψεων αλλά μέσω της διαχείρισης των διαθεσιμοτήτων δηλαδή των απολύσεων των συναδέλφων. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το γεγονός ότι αποδέχτηκαν την επιβολή ποινής χωρίς πειθαρχική διαδικασία στους 129 μη απογραφέντες συναδέλφους μέσω της αρνητικής μοριοδότησής τους ώστε από τις λίστες της διαθεσιμότητας να αφαιρεθεί αντίστοιχος αριθμός εργαζομένων. Πρέπει να σημειωθεί ότι το τριμελές υπηρεσιακό συμβούλιο το οποίο θα αναλάμβανε σύμφωνα με την πρόταση του Υπουργού την αναμοριοδότηση κανοναρχείται από τον αρχηγό της συνδικαλιστικής παράταξης της πλειοψηφίας.

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΚΠΑ

Σχόλιο για την ηγεσία του Συλλόγου μας..

Ο ΣΥΕΤΕ αποφάσισε να κινητοποιηθεί! Αλλά αντί για συνελεύσεις, απεργίες,  απεργιακές επιτροπές και απεργιακές φρουρές, οργανώνει εκδήλωση – κάτι που συμβαίνει για 1η φορά - για τη παρουσίαση του ημερολογίου που θα εκδώσει για το 2014. Μάλλον κι οι αγώνες αναβάλλονται για το 2014. Δεν αποκλείεται να αναβάλλονται και επ΄ αόριστον..  Μέχρι τότε μπορούμε να προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχουν μνημόνια, τρόϊκα, κοινωνική καταστροφή …

Δέκα συν ένας «όροι και προϋποθέσεις» για να νικήσουν οι αγώνες!

Γιάννης Λαθήρας *

Η πρόσφατη απεργία των εκπαιδευτικών, αλλά και όλοι οι μεγάλοι αγώνες της περιόδου, γνώρισαν την ήττα. Τα ερωτήματα είναι πολλά και αμείλικτα, αγωνιώδη και δύσκολα. Κυριολεκτικά ζωής και θανάτου.  Μπορούν να νικήσουν οι αγώνες των εργαζομένων στην εποχή της κρίσης και των μνημονίων; Μήπως «δεν γίνεται τίποτα και ο σώζων εαυτόν σωθήτω»;
Τι σημαίνει να νικήσουν; Να ικανοποιηθούν τα αιτήματα; να πέσει η κυβέρνηση; να ανατραπεί το σύστημα;
Είναι δυνατόν να υποχωρήσει η κυβέρνηση παραβιάζοντας τις δεσμεύσεις της στην ΕΕ; Πως ανατρέπεις τις απολύσεις, τις περικοπές και τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που προβλέπονται ρητά στα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις; «Να αγωνιστούμε μόνο για την αξιοπρέπεια μας» γνωρίζοντας ότι θα χάσουμε, «τουλάχιστον να μην πέσουμε αμαχητί»;
Μπορεί ένας χώρος εργασίας, ένας κλάδος μόνος του, πολλοί κλάδοι ή όλοι μαζί; Ποιοι είναι οι «όλοι» και πως θα γίνει αυτό;
Τι είδους αιτήματα προβάλλεις; κλαδικά, πολιτικά, αμυντικά, επιθετικά, να «σώσεις οτιδήποτε κι αν σώζεται»;
Ποια είναι τα όρια του πολιτικού και συνδικαλιστικού αγώνα;
Ποιοι είναι οι όροι και οι προϋποθέσεις για να ξεκινήσεις τον αγώνα;  Ποιο είναι το κατάλληλο timing;
Ποιες μορφές είναι πιο αποτελεσματικές;  Μαραθώνιος, αντοχής, διαρκείας,  24ωρες;
Πως διαμορφώνεις το εσωτερικό μέτωπο, πως εξασφαλίζεις την ενότητα,  τον συντονισμό; Τι είδους συμμαχίες επιδιώκεις;
Πως εξουδετερώνεις τον  κοινωνικό αυτοματισμό;
Πως αντιμετωπίζεις τη δεδομένη εχθρότητα των κυρίαρχων ΜΜΕ , την συκοφάντηση, την προβοκάτσια, την κρατική καταστολή, την επιστράτευση, την ποινικοποίηση, τις απειλές, τις διώξεις και την τρομοκρατία;
Πως αποφεύγεις τον συντεχνιακό χαρακτήρα, τις ενδοκλαδικές αντιθέσεις, τον κοινωνικό κανιβαλισμό ;
Ποιος αποφασίζει για όλα αυτά; Για την πορεία του αγώνα. Πότε και πως κλείνει μια φάση του;

1.  Αποφασιστικός αγώνας
Ένας είναι ο  στόχος των εργαζόμενων:  να νικήσουν με την ικανοποίηση των αιτημάτων  κάτω από το διαρκή επίμονο απεργιακό εκβιασμό! Δεν γίνονται αγώνες για  διαμαρτυρία, για «να στείλουμε μήνυμα». Δεν ματώνεις ούτε για την  φθορά της κυβέρνησης ούτε για την  «εξαγωγή συμπερασμάτων». Αυτά είναι παράπλευρες επιτυχίες, αλλά δεν είναι νίκη. Αν δεν υπάρχει προοπτική νίκης δεν μπαίνεις στον αγώνα ή γρήγορα τον εγκαταλείπεις.
Τα συνθήματα :
«Μόνο νικητές θα πάμε στα σχολεία»                                                                                                                                         
«Δεν θα μπούμε στα σχολεία χωρίς τους συναδέλφους!»
«Δεν θα περάσει η αξιολόγηση»
«Κανένα παιδί έξω απ το σχολείο!»
«…για μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ»
αποτυπώνουν αυτή τη λογική αλλά βέβαια δεν αρκούν μόνο αυτά.

2. Μαχητικότητα
Στην εποχή της κρίσης δεν υπάρχουν περιθώρια για ψίχουλα ενσωμάτωσης και εξαιρέσεις. Δεν αρκεί η ψήφος στη συνέλευση, τα ποσοστά, το χειροκρότημα στον συνάδελφο που τα λέει καλά, άντε και μια βόλτα σε μια διαδήλωση.  Χρειάζονται συγκρουσιακές άγριες απεργίες, πραγματικές καταλήψεις. Μπλόκο στα σχέδια και τους μηχανισμούς τους, περιφρούρηση της απεργίας, ανυπακοή στους συλλόγους. Μια απεργία που φιλοδοξεί να νικήσει στις σημερινές συνθήκες είναι μια πρόβα, μια mini επανάσταση. Δεν προχωράς με οδηγό «να τους ταράξουμε στη νομιμότητα», ούτε σκιάζεσαι «μη σπάσει κανα τζάμι».

3. Πολιτικοποίηση
Το να διεκδικείς «20 παιδιά στο τμήμα» χωρίς να ονομάζεις αυτούς (ΕΕ –ΔΝΤ- κυβέρνηση- κεφάλαιο) που συγχωνεύουν σχολεία, απολύουν εκπαιδευτικούς, στοιβάζουν τα παιδιά και χωρίς να συνδέεις τα αιτήματά σου με μια γενικότερη προοπτική διεξόδου είναι προφανώς «αυτιστικό» μέσα στη δίνη της κρίσης. Όταν η κυβέρνηση σού θέτει το δίλημμα: «απολύσεις και φτώχεια ή ευρώ», εσύ δεν αποφεύγεις το ερώτημα. Απαιτείται πρόταση απαλλαγής από το χρέος και τη φυλακή του ευρώ και της  ΕΕ, αναδιανομή του πλούτου και της εξουσίας ,ως αρχικές βασικές προϋποθέσεις για ριζοσπαστικές αλλαγές στη εκπαίδευση και την κοινωνία. Tα μεγάλα ζητήματα της κατάργησης των μνημονίων, των υποδoυλωτικών δανειακών συμβάσεων, της διαγραφής του χρέους τους και των χρεών μας των εργαζομένων, της αναδιανομής του πλούτου, της διεκδίκησης εργασίας για όλους, μιας αξιοπρεπούς, περήφανης και δημιουργικής ζωής, της σύγκρουσης και εξόδου από ευρώ-ΕΕ, πρέπει να είναι αιτήματα και του πιο «μικρού» αγώνα. Αυτά δεν είναι αρμοδιότητα μόνο των πολιτικών κομμάτων, αλλά των ίδιων των εργαζομένων που διαμορφώνουν αυθεντικά τα πολιτικά τους αιτήματα και το λόγο μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.

4. Ο αγώνας στα χέρια των εργαζομένων
Όλη η διαχείριση του αγώνα πρέπει να διεξάγεται από τους ίδιους τους εργαζόμενους με «όλη την  εξουσία» στις γενικές συνελεύσεις. Για να κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι πολιτική, χωρίς διαμεσολαβήσεις και χειραγωγήσεις. Αυτοί είναι τα υποκείμενα του εργατικού αγώνα· δεν είναι ακροατές, θεατές ,ψηφοφόροι –καταναλωτές που επιλέγουν τα «προϊόντα» των κομματικών «στέρεων παρατάξεων» και της κινητοποίησης που τους βολεύει. Με απεργιακές επιτροπές, με εκλεγμένους ανακλητούς αντιπροσώπους που θα διαμορφώνουν την κεντρική απεργιακή επιτροπή. Αυτή θα είναι και η «κεντρική ιδέα» δημιουργίας νέου τύπου συνδικάτων που θα ενώνουν όλους τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση, ανεξαρτήτου βαθμίδας και εργασιακής σχέσης. Χωρίς τα ανώτερα διοικητικά στελέχη που αποτελούν τμήμα της εργοδοσίας.

5. Μορφές πάλης
Ο αποφασιστικός αγώνας συνάδει με μορφές που να υπηρετούν αυτό το στόχο. Οι αγώνες έχουν «ημερομηνία λήξης» την επιτυχία. Όταν π.χ. ανακληθούν οι απολύσεις. Αυτό είναι το καθοριστικό, αλλά όχι το μοναδικό κριτήριο της επιλογής μορφής. Αυτή η απεργία διαρκείας πρέπει να είναι η μόνιμη απειλή προς την κυβέρνηση και την εργοδοσία και να λειτουργεί πιεστικά. Όταν χρειάζεται δεν θα μένει ως τέτοια. Αυτές τις μορφές φοβάται η κυβέρνηση, αυτές επιστρατεύει, ποινικοποιεί, συκοφαντεί, προβοκάρει. Αυτές πολεμούν με λύσσα οι εκπρόσωποί της στο συνδικαλιστικό κίνημα. Πολύ περισσότερο όταν αυτές τείνουν να γενικευτούν να επιβάλλουν black out  στη κρατική και παραγωγική διαδικασία και να δημιουργήσουν συνθήκες κοινωνικής έκρηξης. Τότε ο αντίπαλος, είτε επιλέγει γενικότερη σύγκρουση, είτε υποχωρεί σε επί μέρους  για να μη τα χάσει όλα. Οι άλλες μορφές 24ωρες στάσεις εργασίας πρέπει να εστιάζονται σε στόχους όπως π.χ. μπλοκάρισμα διαδικασιών αξιολόγησης, ενάντια στο κλείσιμο ενός σχολείου κ.λ.π.

6. Άνοιγμα στην κοινωνία
Μάχη για την ενημέρωση της κοινωνίας με αφίσες, πανό, επιστολές, συγκεντρώσεις και λαϊκές συνελεύσεις. Κατάργηση και αμφισβήτηση του μονοπωλίου της προπαγάνδας των κυρίαρχων και κυριαρχούμενων από την ελίτ ΜΜΕ. Αξιοποίηση του διαδικτύου με ειδήσεις blog, spot, video, ραδιοφωνικούς σταθμούς, έκδοση εφημερίδας κ.α. Διαμόρφωση αιτημάτων που απευθύνονται σε όλη την χειμαζόμενη κοινωνία, όπως  «όχι μόνο στον εκπαιδευτικό, αυξήσεις για όλο το λαό», «δωρεάν και δημόσια όλα τα κοινωνικά αγαθά», απαγόρευση των απολύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα», «λιγότερη δουλειά για όλους». Αιτήματα που την συγκινούν και την κινητοποιούν με απλό, κατανοητό και όχι αυτοαναφορικό λόγο, αιτήματα που αναζητούν συναγωνιστές και όχι μόνο συμπαραστάτες.

7. Κοινή δράση 
Μέτωπο ρήξης και ανατροπής από τα μαχόμενα τμήματα του κλάδου και της κοινωνίας.  Για την ουσιαστική (εκεί στη φωτιά των κοινωνικών αγώνων) κοινή δράση της αριστεράς, αναζητώντας- διεκδικώντας το maximum από αυτά που δημιουργούμε, παράγουμε και μας ανήκουν και όχι τα minimum του “εφικτού” και “ρεαλιστικού”, της αέναης ήττας, των κυβερνητικών λύσεων και κοινοβουλευτικών αυταπατών που, μοιραία, συνεπάγονται την αναβολή των σκοπών μας για τις μέρες που περιμένουμε, αλλά ποτέ δεν έρχονται.
Για να σπάσουν τα στεγανά, οι υγειονομικές ζώνες, οι ενδοαριστεροί εμφύλιοι, οι δογματισμοί, οι απολυτότητες, οι αγκυλώσεις, οι αστικού τύπου παραγοντισμοί, εγωισμοί, αντιπαραθέσεις ή «συμμαχίες». Για μια αριστερά που θα ενώσει το λαό, τα κινήματα, που θα γκρεμίσει τα «φρούρια», αλλά και τις «γέφυρες» με την απέναντι ταξική όχθη, που θα ακυρώσει και θα αρνηθεί τους διαγωνισμούς μπροστά στο «φιλοθεάμον κοινό» της για να μοιράσει τα «πτωχά ιμάτιά» της, αλλά απευθυνόμενη με ένα λόγο λαϊκά και ανεπιτήδευτα κατανοητό στην κοινωνική πλειοψηφία, να διεκδικήσει να απαλλοτριωθούν από το λαό για το λαό τα κλεμμένα «ιμάτια» των μεγιστάνων του πλούτου και της εκμετάλλευσης, θα ενωθεί δηλαδή με το σκοπό της: την ανατροπή του παρηκμασμένου, καταστροφικού, δολοφονικού, ολοκληρωτικού καπιταλισμού!

8. Συντονισμός των αγωνιζόμενων κλάδων 
Με κοινά αιτήματα, με προβολή των αιτημάτων κάθε κλάδου, με σημαία τη λογική «όλοι για έναν, όλοι για όλους», κοινές εκδηλώσεις, συνελεύσεις, επιτροπές αγώνα, συντονισμένες απεργίες. Αν όλη η Ελλάδα μπορούσε να γίνει «Κερατέα, Καθηγητές, Ναυτεργάτες, Σκουριές, Διοικητικοί, Μετρό,  Χαλυβουργία», σήμερα θα αναπνέαμε “άλλον αέρα”!

9. Ανεξάρτητο κέντρο αγώνα
Ενιαίο επιτελείο του κοινού αγώνα πρωτοβάθμιων σωματείων, επιτροπών αγώνα ακόμα και ομοσπονδιών δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ώστε (επιτέλους) να περάσουν οι ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ στη μαύρη ιστορία του εργατικού κινήματος.

10. Απεργιακά ταμεία - Αλληλεγγύη για την επιβίωση και σωτηρία του μαχόμενου λαού
Έγκαιρη προετοιμασία και ενίσχυση των απεργιακών ταμείων, ως βασικής προϋπόθεσης για τη   θωράκιση των απεργιών απέναντι στην οικονομική στενότητα των απεργών. Να μη βγαίνει κανείς υπουργός να μας πετάει το «Πόσο θα αντέξετε φτωχά και καημένα ανθρωπάκια; Σε καναδυό μέρες θα έχετε επιστρέψει στις δουλειές σας!». 
Για να μη μείνει κανένας μόνος του στη κρίση, να πολεμήσουμε το «ο καθένας μόνος του στη κρίση». Για να μη πεινάσει κανένα παιδί, να μη φύγει κανένα παιδί από το σχολείο, να μη μείνει κανείς χωρίς περίθαλψη, στέγη, τροφή, ρεύμα, μόρφωση. Για να μη τρελαθεί κανένας, να μην αυτοκτονήσει άλλος δικός μας λαϊκός άνθρωπος Με τα κοινωνικά ιατρεία και φροντιστήρια, τις λέσχες, με άνθηση των πολιτιστικών και μορφωτικών συλλογικοτήτων και πρωτοβουλιών. Για να σκοτώσουμε το σύστημα που σκοτώνει ανθρώπους, όνειρα, ζωές, ελπίδες.

Και τέλος (ή …για αρχή)
11. Ενίσχυση εκείνων των τάσεων και ρευμάτων στα συνδικάτα, στους χώρους εργασίας και στην κοινωνία, των δυνάμεων που λίγο-πολύ υποστηρίζουν μια τέτοια κατεύθυνση των αγώνων, ώστε η λογική αυτή να μη μείνει στα λόγια. Απεναντίας, να γίνει «μια ιδέα στεγανή που να μη μπάζει κρύο», για να μπορέσει να μετατραπεί σε υλική και νικηφόρα πραγματικότητα!

*Αντιπρόεδρος στη Γ΄ ΕΛΜΕ ΘΕΣ/ΚΗΣ

Κέρδη η ΕΤΕ στο 9μηνο, και λόγω των μειώσεων των μισθών μας

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα εννεάμηνου 2013 η  ΕΤΕ είχε:

-Καθαρά κέρδη € 262 εκ. έναντι ζημιών € 2.455 εκ. το αντίστοιχο διάστημα του 2012

-Σωρευτική μείωση του λειτουργικού κόστους, κυρίως μέσω της σημαντικής περικοπής των δαπανών προσωπικού κατά 28% (!!) , ενώ η ίδια η Διοίκηση αναφέρει ότι μαζί με την περικοπή του επιδόματος ισολογισμού, που υπέγραψε η ΟΤΟΕ στην κλαδική σύμβαση, η σωρευτική μείωση από την αρχή της κρίσης θα ξεπεράσει το 30%.

Ιδού τι αναφέρει το Δελτίο Τύπου: 

" σημαντική μείωση δαπανών προσωπικού κατά 13% στην Ελλάδα, υποστηριζόμενη από την εφαρμογή της νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας από 1.7.2013.

• Σωρευτική μείωση του εγχώριου λειτουργικού κόστους κατά 25% από το εννεάμηνο του 2009, κυρίως μέσω της περικοπής των δαπανών προσωπικού κατά 28% την ίδια περίοδο (προσαρμοσμένες λόγω της ενοποίησης της FBB και της Probank). Λαμβάνοντας υπόψη τη συμφωνημένη περικοπή κατά 3,5% στις αρχές του 2014, η σωρευτική μείωση από την αρχή της κρίσης θα ξεπεράσει το 30%."

Τα συμπεράσματα είναι οφθαλμοφανή για τον καθένα:  Οι υπάλληλοι της τράπεζας έχουμε υποστεί από το 2009 συνολική μείωση των πάσης φύσεως αποδοχών τους 30% λόγω της κρίσης. Σ’ αυτό ας υπολογίσουμε επιπλέον την αύξηση της φορολογίας , των χαρατσιών , των διαφόρων περικοπών των ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας, της αύξηση των τιμολογίων των ΔΕΚΟ κ.λπ.

Ενώ οι τράπεζες , όντας ουσιαστικά ζόμπι που επιζούν μόνο λόγω των ενισχύσεων από το ΤΧΣ και από τις μεταβιβάσεις κεφαλαίων από το κράτος, εμφανίζουν και κέρδη, εν μέσω κρίσης.  

Για όλα αυτά τι κάνει το συνδικαλιστικό κίνημα; Συμφωνεί και συνυπογράφει μειώσεις..